Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί παγωμένη τα γεγονότα των τελευταίων μηνών, ανίκανη να αντιδράσει, αλλά και να αντιληφθεί ότι τα «κεκτημένα» της τελευταίας δεκαετίας καταρρέουν. Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα στην ποιότητα του καθημερινού μας βίου, έχουν ήδη αναιρεθεί, έχουν επί της ουσίας καταργηθεί. Παρατηρούμε τους ηγέτες μας, ανήμπορους και κατώτερους των περιστάσεων να προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν στην ελληνική κοινωνία. Η πλειοψηφία των μελών της κυβέρνησης, αλλά και η ηγετική ομάδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που βρίσκονταν σε θέσεις ευθύνης τα προηγούμενα χρόνια των «παχιών αγελάδων», ήταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που με τα λάθη, τις παραλήψεις τους και την αλλοπρόσαλλη πολιτική τους  έφεραν την χώρα στην χρεωκοπία. Πραγματικά θα προσέφεραν μεγάλη υπηρεσία στον τόπο αν αυτή την στερνή ώρα αποσύρονταν από το δημόσιο βίο ζητώντας συγνώμη από τον ελληνικό λαό. Η διαδικασία είναι πολύ απλή και η μόνη δημοκρατική διέξοδος. Να συγκαλέσουν άμεσα έκτακτο συνέδριο των κομμάτων τους, να παραιτηθούν από τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν, να αναδειχθούν νέα πρόσωπα, που δεν κατείχαν στο παρελθόν κυβερνητικές θέσεις , τα οποία θα αναλάβουν να οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές, να εξυγιάνουν το δημόσιο βίο και να δώσουν νέα προοπτική στον ελληνικό λαό, προκειμένου να αντέξει τα δύσκολα χρόνια που έρχονται. Μόνο έτσι θα έχουμε την ελπίδα να αναδειχθεί μια πολιτική φυσιογνωμία που να σηκώσει στους ώμους του την Ελλάδα και θα ξαναδώσει την χαμένη αξιοπρέπεια στο λαό μας.

Ο Ελληνικός λαός είναι περήφανος, ικανός για μεγαλειώδη επιτεύγματα, λαός φιλότιμος και αξιοπρεπής. Με πιο δικαίωμα μια χούφτα πολιτικών υποθήκευσαν το μέλλον αυτού του λαού και ποδοπάτησαν την αξιοπρέπεια του. Στην Αρχαία Ελλάδα οι πολιτικοί αυτοί θα είχαν ήδη εξοστρακιστεί, θα είχαν διωχθεί από την Πόλη σε τουλάχιστον δεκαετή εξορία. Τα μεγαλύτερα «επιτεύγματα» των παρηκμασμένων πολιτικών ήταν η διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος και του συστήματος υγείας, η κατάργηση του κοινωνικού κράτους, η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων προς όφελος των εργοδοτών, η κατάρρευση κάθε παραγωγικής δυνατότητας και η απαξίωση των δημοκρατικών και κοινωνικών θεσμών. Ταυτόχρονα, μέσα σε ένα κλίμα ακραίου καπιταλισμού, οι ίδιοι πολιτικοί παρέδωσαν τη χώρα στους τραπεζίτες και στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, έκαναν τη πατρίδα μας έρμαιο των αγορών. Μέσα από μια δεκαετή πορεία άφθονης ροής λογιστικού χρήματος, ήρθε η ώρα του απολογισμού και δυστυχώς αποδείχθηκε μέσα από τα δραματικά γεγονότα ότι ο «Βασιλιάς ήταν γυμνός».

«Ο αναμάρτητος πρώτος τόν λίθον βαλέτω»

Επίκαιρη η ρύση του Ιησού Χριστού, στις μέρες της κρίσης που διέρχεται η Ελληνική κοινωνία. Από την μια μεριά το Κράτος και από την άλλη οι συντεχνίες έρχονται αντιμέτωπες και λιθοβολούν όλοι μαζί την Δημοκρατία, την Ισονομία, την κοινωνική ειρήνη και τη Δικαιοσύνη. Εν μέσω όλων η «τρόικα» απαιτεί την «κεφαλή επί πίνακι» του πολίτη που αιφνιδιασμένος βρίσκεται σε αδιέξοδο στην προσωπική και οικογενειακή ζωή του.
Ας προσπαθήσουμε να δούμε αυτό που αποκαλούμε συνέχεια του Ελληνικού Κράτους, πως λειτουργεί και ποιές ευθύνες έχουν διαχρονικά οι Κυβερνήσεις. Όλα τα προβλήματα ξεκινάνε και καταλήγουν στην ανεπάρκεια του Κράτους και των Κυβερνήσεων.

Το τρέχον ζήτημα των βυτιοφορέων και των επαγγελματιών ιδιοκτητών φορτηγών Δημοσίας χρήσεως αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το Κράτος χορήγησε δωρεάν μη μεταβιβάσιμες άδειες και με την ανοχή του και τις μεταγενέστερες αποφάσεις του αυτές οι άδειες μεταβιβάζονταν χωρίς όρους αποκτώντας υπεραξία την οποία καρπώνονταν και οι ιδιοκτήτες και η Πολιτεία. Σήμερα ως άλλος Πόντιος Πιλάτος νίπτει τας χείρας του το Υπουργείο λες και το Κράτος ιδρύθηκε ξαφνικά το 2010.
Ας πάρουμε το θέμα των ημιυπαίθριων χώρων για το οποίο θα κληθεί ο πολίτης να πληρώσει ένα σεβαστό ποσό το επόμενο διάστημα. Όταν γίνεται μια οικοδομή, ο μηχανικός επιβλέπει και αυτός σε συνεργασία με τον κατασκευαστή κλείνει τον ημιυπαίθριο. Η πολεοδομία που ελέγχει το κτίσμα στην διάρκεια της κατασκευής, σύμφωνα με το Κράτος, δεν έχει ευθύνη για το κλείσιμο και την αλλαγή χρήσης του χώρου. Η εφορία ελέγχει επίσης, χωρίς και αυτή να έχει ευθύνη. Ο συμβολαιογράφος και οι δικηγόροι που εμπλέκονται στην αγοροπωλησία δεν έχουν ευθύνη που αποδέχονται την υφιστάμενη τροποποίηση της χρήσης των χώρων. Μα ασφαλώς για το Κράτος φταίει ο πολίτης που αγόρασε το διαμέρισμα έτοιμο και αποδέχτηκε την «παρανομία». Με το νέο νόμο ο πολίτης θα πληρώσει το πρόστιμο και ο μηχανικός θα εξασφαλίσει για την «εξαίσια» παροχή υπηρεσιών 300€ επειδή κατά την κατασκευή διέφυγε της προσοχής του ότι κλείστηκε ο ημιυπαίθριος. Όλα αυτά με την ανοχή και την συνυπευθυνότητα του Κράτους.
Εδώ θα ήταν άδικο να μην αναφερθούμε στην συμπαθή τάξη των συμβολαιογράφων, οι οποίοι πληρώνονται με βάση την αντικειμενική αξία!! του ακινήτου που μεταβιβάζουν και όχι με βάση την συμβολαιογραφική πράξη. Θα ήταν σκόπιμο και βέβαια τo Κράτος των συντεχνιών θα το επέτρεπε και οι γιατροί να πληρώνονται με βάση την πολυπλοκότητα και σοβαρότητα της ασθένειας. Για παράδειγμα στην λαρυγγίτιδα να πληρώνονται με 50€, στην λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού με 100€, στην περικαρδίτιδα με 150€ και ότου καθεξής, έτσι ώστε να υπάρχει ίση μεταχείριση με αυτή των συμβολαιογράφων. Είναι πραγματικά ευτράπελα όσα γίνονται με τις ευλογίες του Κράτους, για παράδειγμα ο χειρουργός στο δημόσιο νοσοκομείο αμείβεται λιγότερο για την αφαίρεση ενός όγκου, από τον υδραυλικό για την αντικατάσταση μιας μπαταρίας στο μπάνιο του σπιτιού μας.
Ας πάρουμε το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Είναι ανεπίτρεπτο το Ελληνικό Κράτος να αναγνωρίζει οποιαδήποτε σύγχρονη ιδιοκτησία με βάση χρυσόβουλα των αυτοκρατόρων και φιρμάνια του Οθωμανικού Κράτους και του Σουλτάνου. Οι τίτλοι ιδιοκτησίας που επικαλείται η μονή Βατοπεδίου είναι οι ακόλουθοι:
«1. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1080 του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Νικηφόρου Βοτανειάτη.
2. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1329 του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ανδρονίκου Παλαιολόγου του Γ’.
3. Ο χρυσόβουλλος λόγος του έτους 1357 του αυτοκράτορος του Βυζαντίου Ιωάννη Παλαιολόγου.
4. Ο χρυσόβουλος λόγος του έτους 1371 του [σέρβου] ηγεμόνος Ιωάννη Ούγγλεση».
Η μονή ισχυρίζεται ότι τα ως άνω χρυσόβουλλα (χρυσόβουλλοι λόγοι) αποτελούν νόμιμο τίτλο κυριότητος, κρατική πράξη του Βυζαντίου παραχώρησης της κυριότητος των ως άνω εκτάσεων στην Ιερή Μονή Βατοπεδίου. Έπρεπε εδώ και πολλά χρόνια να δημευτεί η περιουσία όλων εκείνων που την διεκδίκησαν με χρυσόβουλα και στη συνέχεια θα έκρινε το Κράτος αν θα έπρεπε και σε ποιούς να παραχωρηθεί η περιουσία του Δημοσίου για λόγους εθνικού συμφέροντος. Υπάρχει Σύνταγμα και νόμοι στην χώρα και μόνο αυτά πρέπει να τηρούνται. Διαταγές των Σουλτάνων και των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου δεν έχουν θέση στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος. Αν αυτά γίνονται αποδεκτά τότε δημιουργείται το υπόβαθρο για διεκδικήσεις και ανταλλαγές τύπου Βατοπεδίου.
Ενδιαφέρουσα είναι επίσης η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία. Το προσωπικό άριστο, δίνει την μάχη καθημερινά σε αντίξοες συνθήκες. Το πρόβλημα είναι η διοίκηση και βέβαια το Κράτος που διορίζει τις διοικήσεις. Οι συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς είναι αξιόλογοι ως επιστήμονες και καθόλα τίμιοι, αλλά δεν μπορούν να επιβληθούν στην συμπαθή τάξη των ιατρών. Οι τελευταίοι έχουν το πεπόνι, έχουν και το μαχαίρι. Διαλέγουν φαρμακευτικά σκευάσματα, αντιδραστήρια, αναλώσιμο υλικό και βέβαια ο Διοικητής υπογράφει αφού δεν μπορεί να τεκμηριώσει επιστημονικό λόγο μπροστά στην αυθεντία των ιατρών. Το ίδιο βέβαια πράττει και το Υπουργείο Υγείας. Να λοιπόν πως δημιουργείται η μαύρη τρύπα που ρουφά τον κρατικό προϋπολογισμό. Η λύση που δεν εφαρμόζεται είναι τα πρωτόκολλα θεραπείας και εργαστηριακής πρακτικής. Η δημιουργία θεραπευτικών πρωτοκόλλων που με λεπτομέρεια θα περιγράφουν τη νόσο, τη φαρμακευτική αγωγή, τις ιατρικές πράξεις. Στα εργαστήρια θα υπάρχουν αντίστοιχα πρωτόκολλα που θα περιγράφουν την μέθοδο, το χρησιμοποιηθέν αντιδραστήριο, το εκτιμώμενο κόστος, την αξιοπιστία και θα δικαιολογούν και το χρόνο που διεκπεραιώνεται η κάθε εξέταση. Έτσι δεν θα μπορεί κανείς να αυθαιρετεί, όλοι θα κάνουν τη δουλειά τους με την επιστημοσύνη και την αρτιότητα που αρμόζει στην αποστολή τους. Όσο για τον έλεγχο των υπερτιμολογήσεων, το Κράτος έχει την μέγιστη ευθύνη, αφού δεν πληρώνει ποτέ. Αν οι προμηθευτές έπαιρναν τα χρήματά τους άμεσα δεν θα τολμούσαν να κάνουν υπερτιμολόγηση. Μια και μιλάμε για τις ευθύνες του Κράτους, πότε επιτέλους στην Ελλάδα θα δημιουργηθούν οι ειδικότητες του Γενετιστή, του Εμβρυολόγου, του Κλινικού Χημικού-Βιοχημικού, που υπάρχουν και λειτουργούν στα περισσότερα Ευρωπαϊκά κράτη. Το Κράτος των συντεχνιών κάνει και στην περίπτωση αυτή το θαύμα του. Η συμπαθής τάξη των Ιατρών δεν επιτρέπει να γίνουν οι ειδικότητες αυτές, αφού έτσι θα μπορούν και άλλοι επιστήμονες όπως χημικοί, βιολόγοι, φαρμακοποιοί να αποκτήσουν τις ειδικότητες αυτές και βέβαια τα επαγγελματικά δικαιώματα.
Θα ήταν παράλειψη να μην θίξουμε την αξιοπιστία του Κράτους ως εργοδότη. Καλοπληρωτής, δίκαιος, γαλαντόμος, γενναιόδωρος, ανοιχτοχέρης. Τι να πει κανείς για τους συμβασιούχους, για τα STAGE, για τις επιστροφές του ΦΠΑ, για τους ωρομίσθιους, για τις υπερωρίες. Χιλιάδες άνθρωποι απλήρωτοι. Αυτά δυστυχώς συνεχίζουν να συμβαίνουν. Συμπολίτες μας δουλεύουν στις δημόσιες υπηρεσίες για πολλούς μήνες χωρίς να έχουν πληρωθεί. Δεν τους ρωτάει κανείς πως ζουν, πως πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους όλους αυτούς τους μήνες. Υπάρχουν περιπτώσεις που συμπολίτες μας πληρώθηκαν αφού τελείωσε η 8μηνη σύμβασή τους!!! Αγαπητέ υπουργέ των οικονομικών οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί και στατιστικές, έχουν ανάγκες, υποφέρουν, βρίσκονται σε αδιέξοδο.
Θα ήταν αβλεψία να μη αναφερθούμε στα «ευαγή» τραπεζικά ιδρύματα. Με την ανοχή του Κράτους, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους νόμους και τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου. Συνεχίζουν τις χρεώσεις, για ανάληψη μετρητών, για δανειοδότηση (έξοδα φακέλου), για υπέρβαση πιστωτικού ορίου, κλπ, χωρίς κανείς από τις εποπτεύουσες αρχές να ασχολείται.
Το πιο σημαντικό είναι η λειτουργία των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης). Τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Γιατί άραγε;; Εκδοτικά συγκροτήματα με πάμπολλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία όσοι ασχολούνται με τα ΜΜΕ δεν θα έπρεπε να έχουν άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Για όλα τα παραπάνω και βέβαια για πολλά άλλα που θα χρειάζονταν τόμοι ολόκληροι για να τα περιγράψουμε, οι κυβερνήσεις διαχρονικά έχουν τεράστιες ευθύνες. Ασφαλώς, η χώρα μας βρίσκεται σε αδιέξοδο. Αυτά που πρέπει να αλλάξουν είναι πάρα πολλά. Οι διάφορες τάξεις των συμπολιτών μας δικαίως πολλές φορές θεωρούν κεκτημένα δικαιώματα όλα όσα το Κράτος τους παραχώρησε και η κοινωνία ανέχθηκε. Όμως δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό. Πεποίθησή μου είναι ότι χρειάζονται τομές. Όχι λογιστικά τερτίπια και ωραιοποίηση της κατάστασης. Απαιτούνται: διαμόρφωση κατάλληλου νομικού πλαισίου, ξεκαθάρισμα των νόμων, νοικοκύρεμα των οικονομικών, ακριβής καταγραφή των χρεών και χρονοδιάγραμμα εξόφλησης όλων των πολιτών στους οποίους το Κράτος οφείλει χρήματα, κατάργηση των προνομίων και διασφάλιση της ίσης και δίκαιης μεταχείρισης όλων, δίκαιο φορολογικό σύστημα και αυστηρές κυρώσεις σε όσους φοροδιαφεύγουν, έλεγχος των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και σαφές πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς.

Αυτό που χρειάζεται είναι να ξεκινήσουμε από το μηδέν, χωρίς κεκτημένα και προνόμια, με μοναδικό μέλημα την εγκαθίδρυση ενός δίκαιου, κοινωνικού Κράτους που θα μεριμνά για την ευημερία των πολιτών σε συνθήκες δημοκρατίας και ειρήνης. Όσοι από τους πολιτικούς δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα για την ανόρθωση της χώρας, παρακαλώ να μας απαλλάξουν από την παρουσία τους. Στην δημόσια ζωή αυτή την στιγμή της κρίσης δεν έχουν θέση αυτοί που ευθύνονται για αυτή. Δεν είναι η ώρα της συγνώμης, αλλά των έργων.

Εύχομαι και ελπίζω, μέσα από αυτή την χρηματοπιστωτική περιπέτεια της χώρας μας να προκύψει κάτι καλό για τον τόπο, μια νέα αρχή, μια γόνιμη και δημιουργική περίοδο. Η τωρινή Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου έχουν την ευθύνη να βγάλουν την χώρα από το αδιέξοδο. Το αν θα το καταφέρουν εξαρτάται από την θέληση όλων μας, από τη δύναμη της ψυχής μας.

ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ

Την τελευταία δεκαετία ζούμε κοσμοϊστορικές αλλαγές στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και παγκόσμιες ανακατατάξεις. Είναι από αυτές τις περιόδους της ιστορίας, που χαρακτηρίζεται από ανασφάλεια, αβεβαιότητα για το μέλλον, αμφισβήτηση των αξιών, κατάπτωση της ηθικής τάξης, μεγέθυνση της ανισότητας, συσσώρευση του πλούτου στους ολίγους (ολιγαρχία του χρήματος), μεγαλύτερη εξαθλίωση του λαού.

Είναι γνωστό ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά δεν διδάσκει. Οι λαοί και οι ηγέτες πέφτουν ξανά και ξανά στα ίδια λάθη, αποτέλεσμα της ανθρώπινης πλεονεξίας και των πρωταρχικών ζωικών ενστίκτων της επικράτησης του δυνατότερου.
Ο άνθρωπος δεν διδάσκεται από τη φύση, όπου δεν επικρατεί ο δυνατότερος, αλλά αυτός που μπορεί να επιβιώνει χάρη στην προσαρμοστική τους ικανότητα. Οι συνθήκες που διαμορφώνονται δεν είναι πάντα οι ίδιες, το περιβάλλον αλλάζει και κάθε φορά έρχονται στο προσκήνιο της ιστορίας δυνάμεις που τη προηγούμενη ιστορική περίοδο ήταν ασήμαντες. Στην ιστορική πορεία είδαμε έθνη και αυτοκρατορίες, κραταιές δυνάμεις να καταρρέουν και έθνη, από το πουθενά, ανυπολόγιστα, να κυριαρχούν. Μπορούμε να θυμηθούμε από την Ιστορία την κατάρρευση της Περσικής αυτοκρατορίας, του κράτους του Μ. Αλεξάνδρου, της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής αυτοκρατορίας και από την άλλη πλευρά την κυριαρχία των Αράβων, ενός νομαδικού λαού, των Οθωμανών, των Γερμανικών φύλων στην Ευρώπη και στην Νεώτερη Ιστορία, των Ηνωμένων πολιτειών, των Ρώσων και πρόσφατα των Κινέζων. Η ίδια ακριβώς είναι και η μοίρα ορισμένων δυνατών του χρήματος, που έχουν την αυταπάτη ότι είναι υπεράνω των Βιολογικών νόμων και θα μπορούν να κυριαρχούν για πάντα. Δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι το πολύ-πολύ να κερδίσουν μια αναφορά στην Ιστορία, μόνο αν τα έργα τους διαμόρφωσαν και επηρέασαν την εποχή τους, διαφορετικά θα ξεχαστούν. Άρα, η πραγματική επικράτηση δεν προέρχεται μέσα από τη συσσώρευση πλούτου, αλλά από την προσφορά στον άνθρωπο και από τον αγώνα για την καλυτέρευση της πνευματικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Στην εποχή που διανύουμε κυριαρχούν οι πρόσκαιρες και καιροσκοπικές δυνάμεις, που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν απλές, βασικές αλήθειες. Η ευημερία, όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας και ο πλούτος, δεν είναι αυταπόδεικτος, αλλά καθορίζεται από τις συνθήκες. Πολλές φορές, τον περασμένο αιώνα, συνέβησαν γεγονότα, που είναι γνωστά με τον όρο «οικονομικό κραχ» και σε μια μέρα, άνθρωποι πάμπλουτοι έχασαν τα πάντα. Κάθε φορά μετά από κάποια κρίση, αναδεικνύονται άνθρωποι που χάρη στην προσαρμοστική τους ικανότητα μπόρεσαν να αντέξουν ή άνθρωποι που οι νέες συνθήκες τους ευνοούν και έτσι αναδεικνύονται. Μεγάλου μεγέθους οικονομικές ανακατατάξεις συμβαίνουν περίπου κάθε 10-15 χρόνια και τα γεγονότα και λάθη που οδηγούν σε αυτές είναι τα ίδια κάθε φορά. Το κυριότερο είναι η ανεξέλεγκτη λειτουργία της αγοράς και η χειραφέτησή της από ασήμαντους καιροσκόπους, ανθρώπους με φτωχή πνευματική υπόσταση, που υπηρετούν το προσωπικό τους συμφέρον, ανθρώπους χωρίς οράματα, που θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι χωρίς τις κοινωνίες, χωρίς τους πολίτες δεν έχει κανένα αντίκρισμα ο πλούτος τους. Η πραγματική δύναμη εκπορεύεται από τους λαούς και την διαχειρίζονται οι ηγέτες τους.
Στην Ευρώπη και τον Κόσμο, υπάρχουν αυτή τη στιγμή ηγέτες, κατώτεροι των περιστάσεων που είναι μαριονέτες στα χέρια των καιροσκόπων του χρήματος. Πρέπει να επισημάνουμε ότι οι κερδοσκόποι δεν αποτελούν αναγκαστικά παράγοντα αποσταθεροποίησης, παρά μόνο αν μετατρέπονται σε καιροσκόπους του χρήματος, δηλαδή ανθρώπους που δεν επιδιώκουν μόνο το κέρδος, αλλά την συσσώρευση πλούτου χωρίς σκοπό και χωρίς μελλοντική προοπτική, προκαλώντας στην προσπάθεια τους αυτή ανυπολόγιστη καταστροφή.
Για να αντιμετωπιστούν αυτοί οι άνθρωποι και οι οικονομικοί οργανισμοί που διοικούν πρέπει να απομονωθούν από το ίδιο το σύστημα, τους κανόνες λειτουργία του οποίου θα θέτουν οι υγιείς οικονομικές δυνάμεις. Σε συνθήκες ασυδοσίας και ελλιπούς ελέγχου από την Κρατική εξουσία, βρίσκουν την ευκαιρία να παρεισφρήσουν όσοι χρησιμοποιούν το σύστημα για να υπηρετήσουν το συμφέρον τους. Είναι, δηλαδή, ηλίου φαεινότερο ότι οι καιροσκοπικές κερδοσκοπικές πιέσεις δεν θα είχαν καμιά τύχη αν δεν συνεπικουρούνταν από την κρατική εξουσία. Αυτή τη στιγμή, ορισμένα κράτη, με τις τωρινές ασήμαντες ηγεσίες τους βρίσκονται υπό τον έλεγχο των καιροσκοπικών οικονομικών κεφαλαίων, ανθρώπων που δεν καλούνται να λογοδοτήσουν για την καταστροφική δράση τους στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
Η χώρα μας βρίσκεται στη μέση αυτής της επίθεσης και της οικονομικής κρίσης και δυστυχώς βρίσκεται ολομόναχη. Η Ευρωπαϊκή οικογένεια, με ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, πορεύεται χωρίς πυξίδα, προσπαθώντας σπασμωδικά να αντιδράσει. Η Ευρώπη των πεντακοσίων εκατομμυρίων πολιτών, με το μεγαλύτερο ΑΕΠ παγκοσμίως, που αγγίζει τα 18,5 τρισεκατομμύρια δολάρια (το μεγαλύτερο στο Κόσμο), έφτασε στο σημείο να φοβάται να αντιμετωπίσει επιθετικά την κρίση και να απομονώσει τους κερδοσκόπους, θέτοντας σε αμφισβήτηση τον κυριότερο σκοπό της ίδρυσή της, την ευημερία των λαών σε συνθήκες δημοκρατίας, ασφάλειας και συνεργασίας. Καθώς όλα αυτά συμβαίνουν, οι ηγεσίες των Κρατών μελών στέκονται να κοιτούν ανήμπορες, περιμένοντας την βοήθεια να έρθει από πιστωτικούς οργανισμούς και ιδρύματα, τα οποία δημιούργησαν την κρίση. Η Ευρώπη είναι ηγέτιδα δύναμη στον σημερινό κόσμο και είναι καιρός να παίξει αυτό τον ιστορικό ρόλο. Το Ευρώ, το ενιαίο νόμισμα, μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το κυρίαρχο νόμισμα, γιατί απλούστατα είναι το νόμισμα της ισχυρότερης οικονομικής ένωσης παγκοσμίως.
Αξίζει στο σημείο αυτό να θυμηθούμε την πορεία της Ευρώπης έως και σήμερα και να δούμε πως μεγάλοι ηγέτες, οραματίστηκαν και οδήγησαν την Ευρώπη.
Η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης προέρχεται από μια μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία, τον Ουίνστον Τσώρτσιλ (Winston Churchill), το 1945, με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, όταν η Ευρώπη βγαίνει κατεστραμμένη από τον πόλεμο. Αναφέρει ο Τσώρτσιλ: «Η Ευρώπη μπορεί να ενωθεί μόνο με την από καρδιάς θέληση και την ανάλογη έκφραση της μεγάλης πλειοψηφίας των λαών και πολιτικών δυνάμεων σ’ όλες τις χώρες, τις χώρες που αγαπούν την ελευθερία ασχέτως με το ποιές είναι ή το πως ψηφίζουν».
Στις 9 Μαΐου το 1950 γεννιέται η Ευρωπαϊκή ιδέα με τη διακήρυξη των Σουμάν-Μονέ (R. Shuman & J. Monnet): «Η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί μονομιάς ούτε ως ένα ενιαίο οικοδόμημα: θα κτιστεί με συγκεκριμένα επιτεύγματα και με τη δημιουργία μιας ουσιαστικής αλληλεγγύης». Με τη Συνθήκη του Παρισιού στις 18/04/1951 αποφασίζουν έξι κράτη (Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ιταλία) να ιδρύσουν την Ευρωπαϊκή κοινότητα άνθρακα & χάλυβα και να προχωρήσουν μαζί, σε μια νέα εποχή διαρκούς συνεργασίας.
Στις 25/03/57 υπογράφεται η Συνθήκη της Ρώμης, όπου ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Η Ελλάδα του Κωνσταντίνου Καραμανλή πρωτοστατεί και στις 30/06/1961 μονογράφεται στις Βρυξέλες η σύνδεση ΕΟΚ-Ελλάδος και η τελική συμφωνία υπογράφεται στην Ελλάδα στις 10/06/1961. Η πορεία αυτή της χώρας μας διακόπτεται από την Χούντα, αλλά με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας υπογράφεται η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στις 28/05/1979, και η χώρα μας γίνεται πλήρες μέλος από 01/01/1981. Την ίδια στιγμή τίθεται σε ισχύ η Ευρωπαϊκή νομισματική μονάδα (ECU), ως Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα με την συμμετοχή οκτώ χωρών.
Μια μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία ο Αλτιέρο Σπινέλι, ευρωβουλευτής, δίνει τη ιδέα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η πτώση του τείχους του Βερολίνου (09/11/1989) και η ενοποίηση της Γερμανίας καθιστά επιτακτική την ανάγκη της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Με την Συνθήκη του Μάαστριχ το Δεκέμβριο του 1991 γεννιέται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρώπη αποκτά τα οικονομικά και νομισματικά της θεμέλια και ρεαλιστική πολιτική προοπτική. Η Συνθήκη του Άμστερνταμ τον Ιούνιο του 1997, οδηγεί στο Σύμφωνο Σταθερότητας. Τον Μάρτιο του 2000, εισάγεται η Στρατηγική της Λισσαβόνας, που δίνει έμφαση στη γνώση, στις καινοτομίες και έχει ως στόχο να μετατρέψει την Ευρώπη στην πρώτη οικονομική δύναμη. Στο Γκέτεμποργκ το 2001, καθιερώνεται η οικονομική ανάπτυξη με ταυτόχρονη οικολογική αντίληψη με στόχο την αειφόρο ανάπτυξη.
Το 2002 ξεκινά η νέα εποχή για την Ευρώπη, εισάγεται το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα το Ευρώ (€). «Η διαδικασία του Ευρώ στοχεύει στη διαμόρφωση της ειρήνης και της σταθερότητας και την προώθηση της ευημερίας στην Ευρώπη».
Ποιοί ήταν οι ηγέτες που έφτασαν την Ευρώπη στην σημερινή δομή; Σίγουρα δεν ήταν σαν τους σημερινούς άτολμους και ανήμπορους. Ήταν ηγέτες που αποφάσιζαν και καθοδηγούσαν τους λαούς. Μπήκαν μπροστά, γιατί είχαν όραμα και ήταν παντοδύναμοι γιατί η εξουσία τους πήγαζε από το Λαό και ήταν για το Λαό. Δεν υπηρετούσαν τα προσωπικά τους συμφέροντα, ούτε τα συμφέροντα των δυνατών του χρήματος, αλλά μόνο τα συμφέροντα των λαών της Ευρώπης.
Να θυμηθούμε τους Προέδρους της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί Ζισκάρ Ντ’Εστέν (Valery Giscard d’Estaing), τον Φρανσουά Μιτεράν (Francois Mitterrand), τους Καγκελαρίους της Γερμανίας Χέλμουτ Σμιθ (Helmut Schmidt), Χέλμουτ Κολ (Helmut Kohl) και Γκέρχαρντ Σρέντερ (Gerhard Schroder), τους Πρωθυπουργούς της Μεγάλης Βρετανίας Μάργαρετ Θάτσερ (Margaret Thatcher) και Τζον Μέιτζορ (John Major), τους Προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Commission) Ντελόρ (Jacques Delor) και Πρόντι (Romano Prodi) και βέβαια αρκετούς ακόμη πρωθυπουργούς και ηγέτες των άλλων Ευρωπαϊκών λαών που μοιράστηκαν τα ίδια οράματα με αυτούς. Αν συγκρίνουμε αυτούς τους ηγέτες που έφτασαν την Ευρώπη κοντά στον αρχικό όραμα των Τσώρτσιλ και Σουμάν, που δεν ήταν άλλο από την πολιτική της ενοποίηση, με τους σημερινούς ηγέτες θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε γιατί η Ευρώπη σήμερα περνάει αυτή τη μεγάλη κρίση. Η Ευρώπη έχει κρίση ηγεσίας και αυτό οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Η τελευταία συνεισφορά των μεγάλων ηγετών της Ευρώπης ήταν η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, το στάδιο δηλαδή πριν την πολιτική ενοποίηση. Ο Ζισκάρ ντ’Εστέν, ως πρόεδρος της συνέλευσης που έδωσε το Σύνταγμα στη Ευρώπη, τον Ιούνιο του 2003, στη Θεσσαλονίκη, αναφέρει: «Εάν αποτύχουμε θα αυξήσουμε την σύγχυση γύρω από την Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Εάν πετύχουμε σε 25 ή 50 χρόνια, διάστημα που μπορεί να φαίνεται μακρύ, αλλά που είναι όσος καιρός πέρασε από τη συνθήκη της Ρώμης, ο ρόλος της Ευρώπης στον κόσμο θα έχει αλλάξει. Η Ευρώπη θα είναι σεβαστή και θα ακούγεται όχι μόνο ως οικονομική δύναμη, που ήδη αποτελεί, αλλά και ως πολιτική δύναμη».
H Συνταγματική συνθήκη απορρίπτεται και στη Ευρώπη κυριαρχούν οι απόψεις εκείνων που υπηρετούν τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των χωρών τους ή την προσωπική τους φιλοδοξία να αγκιστρωθούν μονίμως στην εξουσία. Πολιτικών ηγετών χωρίς όραμα για την Ενωμένη Ευρώπη. Την στιγμή αυτή στην Ευρώπη πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζουν οι τραπεζίτες και τα οικονομικά συμφέροντα. Οι λαοί μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, σημασία έχει η εξασφάλιση των κεφαλαίων. Αυτό όμως είναι καταστροφικό, αφού χωρίς τους λαούς, χωρίς τους πολίτες δεν υπάρχουν κέρδη, παρά μόνο ζημίες. Η αναδιανομή του πλούτου και ο περιορισμός της επιρροής των τραπεζικών και επενδυτικών οργανισμών είναι επιβεβλημένη και μπορεί να βγάλει τις χώρες από την κρίση. Οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει να οδηγήσουν την Ευρώπη στην πολιτική της ενοποίηση.
Το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα κινδυνεύει από ανθρώπους όπως ο Mr Bundesbank, Καρλ Ότο Πελ, που με μια βαρυσήμαντη συνέντευξη στο “Spiegel” προφητεύει ακόμη χειρότερες ημέρες για το κοινό νόμισμα, αλλά και την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη: «Υπάρχει κίνδυνος το ευρώ να γίνει ασθενές νόμισμα. Τα θεμέλια του ευρώ μετακινήθηκαν, όταν αποφασίσθηκε από τις κυβερνήσεις να μετατρέψουν τη νομισματική ένωση σε μια ένωση μεταβιβαστικών πληρωμών. Παραβιάζονται όλοι οι κανόνες… Αντίθετα με όλες τις δεσμεύσεις της και παρά τη ρητή απαγόρευση στο καταστατικό της, η ΕΚΤ έχει εμπλακεί στη χρηματοδότηση των κρατών. Προφανώς, όλα αυτά θα έχουν επιπτώσεις. Το ευρώ έχει ήδη βυθισθεί και αυτή η τάση θα μπορούσε να συνεχισθεί, διότι έχουμε εγγυηθεί μια μακρά σειρά αδύναμων νομισμάτων, που ποτέ δεν θα έπρεπε να έχουν ενταχθεί στην Ευρωζώνη. Δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να έχουμε επιτρέψει την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ…. Θα περίμενα από την Κομισιόν και την ΕΚΤ να έχουν παρέμβει νωρίτερα. Έπρεπε να είχαν καταλάβει, ότι μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, χωρίς βιομηχανική βάση, δεν θα μπορούσε ποτέ να πληρώσει τα 350 δις. ευρώ του χρέους της».
Ας αναρωτηθούμε όλοι, συγκρίνοντας τα λεγόμενα των Τσώρτσιλ, Σουμάν, Ζισκάρ ντ’Εστεν με αυτά του κυρίου Καρλ Ότο Πελ, που οδηγείται η Ευρώπη αν επιτρέψουμε στους τραπεζίτες να ελέγχουν το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που χτίστηκε στα αποκαΐδια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου με τη σκληρή δουλειά και τις θυσίες των λαών της Ευρώπης, για να μπορούν σήμερα κάποιοι να επιχειρηματολογούν και να εργάζονται επιτείνοντας την ανασφάλεια και οδηγώντας σε εξαθλίωση τους λαούς . Σήμερα το διακύβευμα είναι να περιοριστούν τα δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών και οι Δημοκρατικές ελευθερίες και η Ευρώπη να απολέσει τις ιδρυτικές αρχές της που οραματίστηκαν και έκαναν πράξη οι μεγάλοι ηγέτες της πρόσφατης Ευρωπαϊκής ιστορίας. Σε αυτή την δυσμενή προοπτική οφείλουμε να αντισταθούμε με όλους τους τρόπους. Μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες οι πολίτες της Ευρώπης, πρέπει να αρθρώσουν πολιτικό λόγο και μέσα από την εκλογική διαδικασία να φέρουν στην εξουσία ηγέτες άξιους συνεχιστές των μεγάλων ευρωπαίων οραματιστών, ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται σε εξέχουσα θέση και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ 2010

Χαρούμενο, ειρηνικό και ευτυχισμένο το 2010. Όλοι μας μέσα από την καρδιά μας ευχηθήκαμε στους ανθρώπους που αγαπάμε, στους συγγενείς και στους φίλους μας. Όλοι ελπίζουμε σε μια καλύτερη χρονιά. Όμως για τους περισσότερους θα είναι μια δύσκολη χρονιά, γεμάτη ανασφάλεια, οικονομική δυσπραγία, άγχος για την καθημερινότητα, αφόρητη πίεση. Ας επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε πως διαμορφώθηκε η Ελληνική κοινωνία τα τελευταία τριάντα χρόνια. Τρεις δεκαετίες με διαφορετικά χαρακτηριστικά που οδήγησαν την κοινωνία μας στη σημερινή δύσκολη συγκυρία.
Η δεκαετία του 1981-1990, της ΑΛΛΑΓΗΣ.
Τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, την επταετία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η Ελληνική κοινωνία έχει βγει με επιτυχία από τη μεγάλη δοκιμασία της μεταδιδακτορικής κρίσης. Με σαφώς καθορισμένες ιδεολογικές γραμμές μεταξύ της παραδοσιακής Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς, με καχυποψία για τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά με ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, με προοπτική και κοινή συστράτευση οι Έλληνες κατορθώνουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και η χώρα να οδηγηθεί στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Οι Έλληνες απελευθερωμένοι από τις φοβίες τους και τις ανασφάλειες τους αναζητούν νέους ιδεολογικούς προσανατολισμούς.

Τα σοσιαλιστικά ιδεώδη κυριαρχούν ήδη στην Ευρώπη και ο εκφραστή τους στην Ελλάδα, Ανδρέας Παπανδρέου, με νέο πολιτικό λόγο, κατορθώνει να εκφράσει την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού. Ο λαός μας, αν και βαθιά συντηρητικός, προσκολλημένος στο «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», που βλέπει όπως με καχυποψία το Κράτος, πείθεται από το σύνθημα «Αλλαγή» ελπίζοντας ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ λαού- κράτους, να ανατρέψει το «κατεστημένο» και «συντηρητικό» κράτος και να φέρει το «λαό στην εξουσία». Στην πρώτη τετραετία έχουμε σημαντικές αλλαγές στους θεσμούς της οικογένειας (ισότητα ανδρών - γυναικών), την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, αναθεώρηση στις εργασιακές σχέσεις και στο ασφαλιστικό, αλλαγή πορείας στην Παιδεία με νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία και με το νόμο πλαίσιο για τα ΑΕΙ, ανατροπές στην υγεία, με το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) και κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων με δυσβάστακτο κόστος όμως στην οικονομία. Τα χρήματα από την ΕΟΚ ρέουν άφθονα, αλλά και ο δανεισμός του κράτους αυξάνεται, ενώ ταυτόχρονα στις κρατικές δομές έχουμε πλήρη εισδοχή του κομματικού μηχανισμού. Οι κλαδικές οργανώσεις του κυβερνώντος κόμματος αποκτούν τεράστια δύναμη, όλος ο κρατικός μηχανισμός μετατρέπεται σε κομματικό μηχανισμό. Το χειρότερο είναι ότι αυτή η νοοτροπία περνάει στους νέους, ο λεγόμενος εκδημοκρατισμός στα Πανεπιστήμια δημιούργησε συνθήκες αναξιοκρατίας. Οι κομματικές νεολαίες των κομμάτων εξουσίας αποκτούν την πλειοψηφία και η παντοκρατορία των αριστερών νεολαιών καταρρέει. Οι νέοι εντάσσονται στις πολιτικές – κομματικές νεολαίες και τις χρησιμοποιούν ως εφαλτήριο για την κατάκτηση κομματικών θέσεων που θα εξασφαλίσουν το μέλλον τους. Η ιεραρχία ξηλώνεται, η διοίκηση ασκείτε από ημετέρους – κομματικά μέλη.
Οι Έλληνες είναι ένας λαός που προσαρμόζεται εύκολα και έχει την ευφυΐα να εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις υπηρετώντας το προσωπικό του συμφέρον. Η ιδεολογία έδωσε τη θέση της στην καλοπέραση και τον εύκολο πλουτισμό. Γίνεται ανακατανομή του πλούτου, τα κομματικά στελέχη αποκτούν περιουσίες, ως διευθυντικά στελέχη και οι Νεοέλληνες καταλαβαίνουν ότι η ευημερία τους περνάει μέσα από το κόμμα. Το τραπεζικό σκάνδαλο «Κοσκωτά» έρχεται να επισφραγίσει τη κοινωνική εξέλιξη και την ροπή προς το νεοπλουτισμό και να σηματοδοτήσει την πορεία προς την παρακμή και την ηθική κατάπτωση.
Το πολιτικό σύστημα το 1989-1990 βρίσκεται σε κρίση. Τα δύο αυτά χρόνια είναι καθοριστικά για να διαμορφώσουν στην συνείδηση του Ελληνικού λαού την απαξίωση για τα πολιτικά πρόσωπα. Όλοι πλέον είναι πεπεισμένοι ότι όσοι βρίσκονται στην εξουσία είναι απλοί διαχειριστές χωρίς όραμα για τη χώρα και με ιδιοτελείς στόχους. Η δεκαετία κλείνει με την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΚΚΕ, με την παραπομπή του πρώην πρωθυπουργού στο Ανώτατο Ειδικό δικαστήριο. Τα σκάνδαλα, όπως αυτά των υποκλοπών, του Γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού και το σκάνδαλο «Κοσκωτά» θα διερευνηθούν από τη βουλή και τα δικαστήρια. Σύνθημα της εποχής «κάθαρση».
Η δεκαετία 1991-2000, της ηθικής παρακμής.
Η Ελληνική κοινωνία είναι σε βαθιά κρίση, διχασμένη σε μεγάλο βαθμό και αυτό αποδεικνύεται από την αποτυχία εκλογής βιώσιμης κυβέρνησης. Η Οικουμενική κυβέρνηση αποτυγχάνει να διαχειριστεί τα μεγάλα ανοιχτά θέματα. Ταυτόχρονα η μεγάλη πρόκληση έρχεται με την πτώση του τείχους του Βερολίνου το Νοέμβριο του 1989, που σηματοδοτεί το τέλος του υπαρκτού Σοσιαλισμού και βυθίζει σε ιδεολογικοπολιτική κρίση ολόκληρο τον κόσμο. Από τη στιγμή αυτή ξεκινά η ασύδοτη φιλελευθεροποίηση που οδήγησε στην οικονομική κρίση και στις κοινωνικές ανισότητες που βιώνουμε σήμερα.
Ο άλλος πόλος εξουσίας, η ΝΔ είναι ήδη έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Ο Ελληνικός λαός όμως δεν εμπιστεύεται πλέον τους ηγέτες του. Διαμορφώνεται η πεποίθηση της ατιμωρησίας και της αυθαιρεσίας. Κανείς δεν σέβεται τους νόμους και οι δυνατοί του χρήματος διαπλέκονται με τους αδύναμους πολιτικούς. Παρόλο αυτά τα κομματικά στελέχη της νέας διακυβέρνησης που τόσα χρόνια περίμεναν υπομονετικά στο περιθώριο, αναλαμβάνουν δράση. Το ίδιο σκηνικό, από την άλλη πλευρά. Το κομματικό κράτος καλά κρατεί. Ο χρηματισμός έχει παγιωθεί και διαχέεται όλο και περισσότερο στην Ελληνική κοινωνία. Οι νέοι άνθρωποι της δεκαετίας του ΄80, αποπροσανατολισμένοι, χωρίς ιδεολογική ταυτότητα, αναλαμβάνουν τις θέσεις κλειδιά στο κομματικό κράτος. Οι έχοντες και οι κατέχοντες είναι αυτοί που χαίρουν της εκτιμήσεως και της κοινωνικής αποδοχής. Οι ιδέες και οι προσήλωση στις ηθικές αρχές είναι για τους ανόητους. Η ελληνική κοινωνία πορεύεται μέσα από έντονες αμφισβητήσεις, πάθη και αναστάτωση. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απαλλάσσεται από το Ειδικό Δικαστήριο, ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ παραπαίει. Η μεγάλη αλλαγή, είναι το άνοιγμα των συνόρων και η αθρόα εισροή οικονομικών μεταναστών που θα αλλάξουν το κοινωνικό περιβάλλον τα επόμενα χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και ο Ελληνική κοινωνία θα βρεθεί μπροστά σε νέες προκλήσεις. Με κλονισμένη την υγεία του ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Στην ιστορία του τόπου έχει παρατηρηθεί πολλές φορές όταν οι ηγέτες είναι αδύναμοι να βρίσκουν την ευκαιρία και να ασκούν εξουσία άνθρωποι που ουδέποτε ο λαός τους έδωσε τέτοια αρμοδιότητα. Η περίοδος αυτή κλείνει με το θάνατο του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ παραμένει στην εξουσία και οδηγεί τη χώρα σε βελτίωση των οικονομικών μεγεθών, οικονομική ανάπτυξη, μεγάλα δημόσια έργα, αλλά και σε μια σειρά σκανδάλων, με μεγαλύτερο αυτό του χρηματιστηρίου. Χαρακτηριστικό της περιόδου τα χρηματιστηριακά γραφεία και εταιρίες που άνοιγαν από το πουθενά και υπόσχονταν υπέρογκα κέρδη σε όσους ρίσκαραν να επενδύσουν στις φούσκες του χρηματιστηρίου. Περιουσίες χάθηκαν, ενώ μερικοί επιτήδειοι έγιναν πλουσιότεροι. Σε πολλές περιπτώσεις το χρήμα που χάθηκε ή άλλαξε χέρια ο Έλληνας δεν μόχθησε για να το αποκτήσει. Η κοινωνία είχε συνηθίσει στην απόκτηση του εύκολου χρήματος και πλέον δεν ήταν δύσκολο να εξαπατηθεί από ένα οικονομικό σύστημα που πορεύεται χωρίς αρχές στα όρια της νομιμότητας. Μια κοινωνία που φτάνει στο σημείο να μην σέβεται τους μόχθους της, σημαίνει ότι η κοινωνία αυτή βρίσκεται σε παρακμή. Η Ελληνική κοινωνία με μεγάλη ανεκτικότητα αντιμετωπίζει το γεγονός και αυτό αποδεικνύεται στις επόμενες εκλογές που κερδίζει και πάλι το ΠΑΣΟΚ.
Η δεκαετία 2001-2010, της κοινωνικής ανατροπής
Οι Έλληνες δεν μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια γιατί σε μεγάλο βαθμό όλοι μας έχουμε ευθύνη για την ηθική παρακμή. Ο καθένας από εμάς στον περίγυρό του, στη δουλειά του, στο δρόμο που κυκλοφορεί, στο περιβάλλον δεν επιδεικνύει τον επαγγελματισμό, τον απαιτούμενο σεβασμό, και την αφοσίωση σε αρχές και αξίες. Επικρατεί σε μεγάλο βαθμό διαστροφή και απαξίωση κάθε τι καλού. Οι «έξυπνοι» είναι αυτοί που σε κάθε περίπτωση βολεύονται και κερδίζουν σε βάρος όλων των υπολοίπων. Είπαμε όμως, ότι οι Έλληνες μπορούμε εύκολα να αλλάζουμε, να προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα και ενίοτε να παρουσιαζόμαστε με αξιοθαύμαστη κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη που προκαλεί αισθήματα ευφορίας που γεμίζουν την ψυχή μας. Έτσι, συνέβη την πρώτη περίοδο αυτής της δεκαετίας. Ο στόχος των Ελλήνων οι Ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας. Σπουδαίος στόχος και ευγενικός. Ο Ελληνικός λαός έδωσε τα πάντα και στην ανθρωπότητα χάρισε τους καλύτερους αγώνες όλων των εποχών. Το γεγονός αυτός συνδυάστηκε με την αλλαγή της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση βυθισμένη στα σκάνδαλα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τα ευγενικά ιδεώδη που κυριαρχούσαν στην Ελληνική κοινωνία. Ο Κώστας Καραμανλής με το σύνθημα «διαφάνεια και καταπολέμηση της διαφθοράς», αλλά και με το «μηδενική ανοχή» κυβέρνησε για τα επόμενα πέντε χρόνια. Τα κομματικά στελέχη και πάλι, υπηρέτησαν τους ιδιοτελείς στόχους τους. Το αποτέλεσμα η κυβέρνηση να καταποντιστεί στις πρόσφατες εκλογές, βυθισμένη στα δεκάδες σκάνδαλα.
Μετά το 2004, στην Ελληνική κοινωνία έχει συντελεστεί μια μεγάλη ανατροπή. Όλο και περισσότεροι Έλληνες ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, αναδεικνύουν και υποστηρίζουν εθελοντικά κάθε τι καλό που συμβαίνει στην κοινωνία. Όλο και περισσότεροι Έλληνες λένε «φτάνει πια» η διαφθορά και η απαξίωση των θεσμών. Έχει γίνει συνείδηση στην πλειοψηφία των πολιτών ότι δεν μπορεί να υπάρξει ευημερία χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς την προστασία των αδυνάτων, χωρίς αξιοκρατία, χωρίς ευνομία. Στην μεγάλη κοινωνική ανατροπή σημαντικό ρόλο παίζουν οι οικονομικοί μετανάστες. Αποτελούν τα 1/6 του πληθυσμού και αγωνίζονται και διεκδικούν την αποδοχή τους από την ελληνική κοινωνία, την ίση μεταχείριση και την ενσωμάτωσή τους σε αυτή. Όσοι με την συμπεριφορά τους καταπατούν τις αρχές της κοινωνικής συμβίωσης, σταδιακά θα απομονώνονται. Το κοινό καλό αποτελεί προτεραιότητα και μέλημα πρωτίστως των πολιτών.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου φαίνεται να διαισθάνθηκε τη θέληση των πολιτών. Το σύνθημα «όλα στο φως» αντιπροσωπεύει την κυρίαρχη άποψη της Ελληνικής κοινωνίας το 2010 και αλλοίμονο αν το κομματικό κράτος, που δειλά αλλά συστηματικά υποσκάπτει την προσπάθεια που μόλις άρχισε, οδηγήσει και πάλι σε αποτυχία. Η κοινωνία των πολιτών που άρχισε να διαμορφώνεται, πρέπει να με κάθε τρόπο να ενισχυθεί, για να διαφυλάξει την πορεία προς την κάθαρση, την διαφάνεια και την πραγματική αλλαγή. Τις κοινωνικές αυτές αλλαγές υπάρχει μια μερίδα συμπολιτών μας που δεν μπορεί να τις διαισθανθεί. Όλοι όσοι βολεύτηκαν τα προηγούμενα χρόνια και έγιναν αποδέκτες προνομίων, δεν μπορούν να αποδεχθούν την νέα πραγματικότητα της Ελλάδας των μεταναστών, των ενεργών πολιτών, της συμμετοχής στα κοινά, της οργάνωσης μέσα από το διαδίκτυο, της ανταλλαγής απόψεων, της τήρησης των νόμων, της ίσης μεταχείρισης, των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων απέναντι στην κοινωνία της οποίας είμαστε μέλη. Είναι όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας που συνεχίζουν τα κάνουν τις «δουλειές» τους με αδιαφάνεια και στόχο τον εύκολο και μέγιστο πλουτισμό τους. Στελέχη επιχειρήσεων του δημοσίου, με το μανδύα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών, θεώρησαν καλό να πληρώνουν τους εαυτούς τους με εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ το χρόνο και αυτό να γίνεται ανεκτό από το πολιτικό σύστημα. Ανάμεσά τους και αρκετοί πολιτικοί που τα τελευταία χρόνια πολλαπλασίασαν την προσωπική τους περιουσία μέσα από την ενασχόλησή τους με τα κοινά. Είναι κοινό μυστικό ότι η βουλευτική αποζημίωση δεν αρκεί να καλύψει ούτε τα έξοδα των βουλευτών πόσο μάλλον να δημιουργήσει συνθήκες πλουτισμού. Όλοι αυτοί πρέπει κληθούν να πληρώσουν και να επιστρέψουν στο κράτος όσα τα προηγούμενα χρόνια απέκτησαν εμπλεκόμενοι σε ένα σύστημα αδιαφάνειας και κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος.
Στην Ελλάδα του 2010 οι πολίτες έχουν άμεση και γρήγορη πρόσβαση μέσω του διαδικτύου σε κάθε τι που γίνεται στην Ελλάδα και τον Κόσμο. Οι γνώσεις τους και η ενημέρωσή τους πολλές φορές είναι πληρέστερη από πολλούς που έχουν την ευθύνη των αποφάσεων στον τόπο μας. Οι πολίτες απέδειξαν και στις πρόσφατες γενικές εκλογές, αλλά και στις κομματικές εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στη ΝΔ ότι αξιολογούν καλύτερα και τιμωρούν όλους όσους επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά υπηρετώντας το προσωπικό τους συμφέρον. Είναι σαφές ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες θα σηκώσουν και πάλι το βάρος της οικονομικής κρίσης, όμως δεν μπορούν πλέον να ξεγελαστούν. Αυτή τη φορά έχει συντελεστεί η κοινωνική ανατροπή που θέλει τους πολίτες να επαγρυπνούν, να διεκδικούν και να συμμετέχουν στη διαμόρφωση των αποφάσεων. Το ζητούμενο είναι η ποιότητα ζωής, η διαφάνεια, η δικαιοσύνη, η δημόσια υγεία, η ΠΑΙΔΕΙΑ για όλους όσους ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα του 2010. Η Ελληνική κοινωνία κατακτά βήμα προς βήμα τους στόχους αυτούς και μεταλλάσσεται σε μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή κοινωνία.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.